Voor de kerstperiode mochten we naar school gaan om Emma haar resultaten in de derde kleuterklas te bespreken. Ze is een vrolijke meid, doet goed haar best en was heel flink in de klas. MAAR ze is snel verdrietig – kleine zaken in onze ogen, kunnen voor haar aanvoelen als het einde van de wereld -, voelt heel goed emoties van andere aan, ….

Deze zaken waren allemaal niet nieuw voor ons, deze waren ons ook al opgevallen, maar natuurlijk school zou school niet zijn en wouden ze er toch een “label” op plakken en haar in een vakje stoppen. Namelijk het vakje: hooggevoelig/hoogsensitief. Natuurlijk had ik zelf al wat opzoekwerk gedaan op het befaamde www en was ik inderdaad al op websites gekomen ivm hooggevoelig. Ook hier heb je natuurlijk verschillende gradaties in en niet elk kind is hetzelfde.

Ik ga er niet om liegen, soms zit ik echt met mijn handen in het haar en heb ik geen idee hoe ik haar kan bijsturen of ondersteunen. Want soms heeft ze van die dagen dat ze echt het volledig “uithangt” en het bloed van onder mijn nagels kan halen. Gelukkig duurt deze periode nooit echt lang en zijn we deze snel vergeten want ze heeft ook zo vertederende momenten. Als bv mama pijn heeft aan haar rug en niet goed te been kan, dan gaat ze overal mee met mij om mij te helpen en mij te “ondersteunen”.

Na het oudercontact heb ik wel een lijst gemaakt van zaken die ik toch graag extra zou willen bijsturen, één daarvan is dat ze met faalangst kampt. Ze heeft zo een sterk karakter maar door paniek en angst kan ze soms zo erg blokkeren. Hierin wil ik haar als moeder ondersteunen en aantonen “Je kan het kleine meid!, geloof in jezelf”. Hoe ik dit juist ga doen, daarin ga ik mij verdiepen want ik wil natuurlijk niet losraak beginnen met zaken te doen waardoor ik misschien juist het tegenovergestelde effect zou bereiken.

Maar ondanks alles heb ik geen zin om haar in een bepaald vakje te stoppen, want al bij al het is gewoon mijn dochter en dat is het enig vakje waar ze thuishoort.